Oczywiście dzień 1 maja zaczynał się od pochodu, w trakcie którego wysłuchiwano przemówień  pierwszych sekretarzy PZPR, naczelników i innych ówczesnych notabli. Kulminacją był przemarsz pod trybuną honorową, zazwyczaj usytuowaną na Rynku lub obok komitetu partii, który znajdował się w budynku obecnego starostwa, przy ulicy M. Reja. Nie pójście na pochód groziło surowymi konsekwencjami w zakładzie pracy, w szkole czy na uczelni. Komu było mało, myślenickiego pochodu, mógł jeszcze oglądnąć pochód w telewizji transmitowany z różnych miast w Polsce oraz obchody 1 majowe z Moskwy.

Sklepy spożywcze, oczywiście w tym dniu, były czynne. Mało tego, wiele z nich otwierało stoiska na zewnątrz. Chętnych na zakupy nie brakowało, gdyż zazwyczaj wtedy na półki „rzucano” towar deficytowy, trudno dostępny poza świętem. Witryna każdego sklepu obowiązkowo musiała być udekorowana okolicznościowymi materiałami propagandowymi.

Nierzadko, ku niezadowoleniu większości, obchodom święta towarzyszył tak zwany czyn społeczny. Odbywał się zwykle po południu i polegał na wykonywaniu nieodpłatnie różnych prac, które po wykonaniu miały służyć wszystkim mieszkańcom. Było to zazwyczaj sadzenie parków, drobne prace naprawcze i modernizacyjne na przykład na placach zabaw.

Tak mijał 1 maja w tamtych czasach.

Jednak pisząc o 1 majowym święcie pracy w Myślenicach nie sposób pominąć rzeczy a właściwie miejsca, które obrosło legendą. Otóż 1 maja na Zarabiu otwierano restaurację Parkową z jej znakiem rozpoznawczym ogródkiem piwnym. Owa restauracja, dziś już nie istniejąca, znana była daleko poza Myślenice i gościła w swoim ogródku konsumentów, bo tak wtedy nazywano klientów restauracji, z Krakowa i niemal z całego południa kraju.

Tak w dużym skrócie wyglądał świąteczny dzień 1 maja w Myślenicach, dzień zupełnie inny niż wszystkie.

Zdjęcie pochodu pochodzi ze zbiorów Jacka Hołuja, natomiast zdjęcia trybun honorowych oraz restauracji i przyległego do niej sklepu udostępniamy dzięki Muzeum Niepodległości w Myślenicach. Pozostałe zdjęcia z Rynku i czynu społecznego udostępnił jeden z naszych Przyjaciół. Serdecznie dziękujemy.

Artykuł Niech się święci 1 maja w Myślenicach pochodzi z serwisu myslenicka24.pl.

Jesienią 1919 r. Myślenice pochłonęła czerwonka, na którą zachorowało wielu młodych ludzi. W kolejnych latach pojawiły się: tyfus i szkarlatyna.
Szkoły podobnie jak dzisiaj szczególny nacisk kładły na edukację sanitarną, gdyż warunki higieny w miastach i wsiach w dwudziestoleciu międzywojennym były w opłakanym stanie. Nieco lepiej było w Myślenicach.
Z biegiem czasu poprawiła się sytuacja ekonomiczna, co pozwoliło na zahamowanie pandemii najgorszych chorób.

Myślenice posiadały niewielką sieć wodociągową. Kanalizacja nie funkcjonowała. Radni podjęli więc decyzję o budowie nowej łaźni miejskiej – inwestycję zrealizowano około 10 lat później. Warto dodać, że na ulicy Wyspiańskiego istniała już wtedy mykawa -żydowska łaźnia parowa, do której w ramach znajomości uczęszczało kilku katolików.

W 1922 r. na terenie Myślenic działalność prowadziło trzech lekarzy: Edmund Kowalewski, Józef Gałuszka i Karol Leibel.

Artykuł Dzisiaj Covid, 100 lat temu czerwonka. Myślenice w walce z epidemią. pochodzi z serwisu myslenicka24.pl.

Maria a właściwie Marion Skałka urodził się 9 stycznia 1928 roku w Zasani. W 1936 roku wyemigrował do Kanady, a następnie do Stanów Zjednoczonych. Służył w lotnictwie amerykańskim USAF podczas wojny w Korei skupiając się głównie na misjach z użyciem radarów. Uzyskał stopień naukowy BSEE (magister) na Instytucie Illinois Technology w 1964. Przez współpracowników wspominany jako szczególnie wybitny specjalista w dziedzinie inżynierii lotnictwa i astronautyki oraz technologii komputerowej. Jeden z inicjatorów programu misji Apollo 11, która pozwoliła człowiekowi wbić flagę na powierzchni księżyca. Pod koniec kariery państwowej założył własną działalność również w podobnej branży „Computer Science and Applications oraz firmę zajmującą się symulacjami pocisków dalekobieżnych, wygrywając tym samym nagrodę „Small Business of the year 1993”.
Postać ta doczekała się nawet tablicy pamiątkowej na placu w Warszawie, niestety w naszej okolicy słuch po nim zaginął. Staramy się to zmienić, tym bardziej, że felieton częściowo oparty jest na niedostępnej już autobiografii Mariona Skałki, przekazanej na rzecz redakcji Gazety Myślenickiej prosto ze Stanów Zjednoczonych

Moja mama nigdy nie wyjeżdżała dalej, aniżeli 30 km od domu, wliczając w to moją wizytę w szpitalu. Perspektywa wyprawy na nieznany ląd, oddalony 12 tys. kilometrów wydawała się czymś abstrakcyjnym, by nie powiedzieć szokującym. Warto dodać, że tata, będący głową rodziny, pokładał wszelkie nadzieje w owym wyjeździe i taką decyzję podjął już dużo wcześniej. Teraz kolej przyszła właśnie na nas, choć mama w pewnym momencie była zdolna zostać w rodzinnej Zasani, nawet pomimo obaw o kolejną wojnę światową. Jej silne motywy wynikające z wiary katolickiej nie pozwoliły jej na rozłam rodziny i ostatecznie podjęła wyzwanie.

Jesienią 1935 roku gospodarstwo zostało sprzedane krewnym, a mama pozbyła się większości rzeczy osobistych. Pierwszym etapem podróży był tymczasowy pobyt w rodzinie wujka Franciszka w Krakowie. Tutaj też nastąpiły pierwsze poważne zmiany – chcąc częściowo zasymilować się ze społeczeństwem w Kanadzie należało zacząć od wyglądu zewnętrznego. Mama otrzymała od cioci komplet nowych, szykownych ubrań zakupionych w centrum krakowskiego rynku. Choć wyglądała teraz jak prawdziwa dama dworu, to nie opuszczały ją wyrzuty sumienia, gdyż nie przywykliśmy do wydawania tak znacznej ilości gotówki. Również i ja stałem się obiektem transformacji – otrzymałem od wujka coś na rodzaj kostiumu marynarza z z niebieskimi paskami. Połączony z wysokimi podkolanówkami przyprawiał mnie o kwaśną minę, co jednogłośnie skwitowano poleceniem „Załóż i nie wymyślaj!” Niestety cały proces związany z kompletowaniem dokumentów trwał jeszcze rok i pojawiły się chwile zwątpienia, a nawet propozycje powrotu do Zasani. Miałem wtedy osiem lat i od momentu mojej choroby nie byłem już w szkole. Moim wykształceniem w tym czasie zajął się wujek Franciszek i wujek Józef , ten sam którego los tragicznie zakończył się później w obozie w Lengenfeld. Choć potrafiłem czytać i pisać w języku polskim, a matematyka nie była mi obca, to wciąż miałem obawy o komunikację z nowymi kolegami. Ostatecznie w 1936 roku wszystkie należyte dokumenty leżały już na stole i byliśmy w pełnej gotowości, by wsiąść na pokład statku w Gdyni, wcześniej docierając tam pociągiem z Krakowa. To także ostatnie „żegnaj” w stronę rodziny z Zasani i Trzemeśni. Wujostwa, w tym Józefa Skałki, kiedy to właśnie…..

Dalsza część felietonu już tą środę w Gazecie Myślenickiej. Zapraszamy Serdecznie!

Artykuł Emigranci ( Cz. 2) – Marion „Marty” Skałka czyli z Zasani na Księżyc z Apollo. pochodzi z serwisu myslenicka24.pl.

Artykuł Zamczysko, miejsce urokliwe i tajemnicze. pochodzi z serwisu myslenicka24.pl.

Większość z tych miejsc jest aktualnie bardzo trudna do zidentyfikowania, gdy spoglądamy na zdjęcia z tamtych lat. Z pomocą przychodzą jednak starsi mieszkańcy.
Zwykle prace podejmowano już o świcie, a wszelką pomoc nieśli wszyscy domownicy, w szczególności jeśli był to okres wakacji……………


Skąd w polach uprawnych pozostałości pieniędzy i jak ciężka była tam praca, przeczytasz już w najbliższym wydaniu Gazety Myślenickiej. Zapraszamy!

Artykuł W pocie czoła. Echa minionych lat pochodzi z serwisu myslenicka24.pl.