Impreza miała tradycyjnie plenerowy i piknikowy charakter. Celem spotkania była integracja osób niepełnosprawnych oraz dzieci i młodzieży objętych pieczą zastępczą ze społecznościami, osobami, organizacjami i instytucjami lokalnymi, dla których jakość egzystencji niepełnosprawnych i dotkniętych przez los jest nieobojętna. Kolejnym istotnym celem tego przedsięwzięcia było okazanie uznania i wsparcia osobom, które na co dzień roztaczają pieczę nad ludźmi dotkniętymi przez los, a których trud nie zawsze jest dostrzegany i należycie doceniany. Jednakże najważniejszym elementem takiego spotkania była możliwość wspólnego przeżywania radosnych chwil, które być może przyczynią się do usunięcia kolejnych barier i stereotypów związanych  z niepełnosprawnością oraz pieczą zastępczą i otworzą drogę do pełniejszego ich zrozumienia.

Zwyczajem lat ubiegłych, w programie imprezy przewidziano prezentację dorobku twórczego i artystycznego osób niepełnosprawnych oraz zaprzyjaźnionych solistów i grup artystycznych. Zorganizowano liczne konkursy dla dorosłych i dla dzieci oraz zabawę taneczną przy muzyce grupy z Warsztatów Terapii Zajęciowej powiatu myślenickiego „Handycap”, a także przygotowane przez Klub MOTOSPORT MYŚLENICE przejażdżki pojazdami zabytkowymi oraz przejażdżki konne na hucułach oferowane przez Szkołę Jazdy Konnej „HUCUŁ” w Myślenicach. Dodatkową atrakcją była także prezentacja strażackiego sprzętu przez Komendę Powiatową PSP w Myślenicach. Spotkanie prowadził znany animator kultury i muzyk, myśleniczanin Zbigniew Morawski.

Artykuł Spotkali się na Zarabiu pochodzi z serwisu myslenicka24.pl.

Celem programu „Centra opiekuńczo-mieszkalne” jest wsparcie jednostek samorządu terytorialnego w tworzeniu, a następnie utrzymaniu placówek pobytu dziennego lub całodobowego dla osób z niepełnosprawnościami.

Artykuł Centrum Opiekuńczo-Mieszkalne powstanie w Myślenicach pochodzi z serwisu myslenicka24.pl.

Katarzyna Kłosińska urodziła się z wadą słuchu w wyniku niedotlenienia mózgu, do którego doszło w czasie porodu. Jej rodzice są osobami słyszącymi. – Oczywiście, chciałabym słyszeć, ale nie mam w sobie żalu, przyjęłam głuchotę jako coś dla mnie naturalnego, po prostu takie mam przeznaczenie – mówi. Z otoczeniem komunikuje się za pomocą języka migowego lub innych form: przekazy odczytywane są z ruchu jej ust, poprzez napisanie wiadomości na kartce czy też przez smsy. Jej ulubionym sposobem komunikacji jest jednak język migowy. Nie miała problemu z nauczeniem się go.

Czy każde słowo można pokazać?  – W języku polskim fonicznym jest około 30 tysięcy słów, natomiast język migowy składa się z kilku tysięcy znaków, jest ich więc znacznie mniej. Nie każde słowo ma swój „migowy” odpowiednik. Nie przeszkadza to jednak w porozumiewaniu się. Można np. przeliterować dane słowo za pomocą palców, to tzw. daktylografia czy też wytłumaczyć poprzez zastosowanie innych znaków – wyjaśnia Małgorzata Woźniakowska.  – Język migowy jest językiem dynamicznym, rozwija się szybko, powstają nowe znaki tworzone przez ich Głuchych użytkowników. Jest on także wyznacznikiem tożsamości językowej i kulturowej Głuchych, których w tym znaczeniu pisze się przez duże „G”. Osoba posługująca się językiem migowym to osoba Głucha, ceniąca swoją przynależność do tej grupy społecznej. Do takich osób należy również pani Kasia – dodaje tłumaczka.  

Więcej: 

http://gazeta.myslenice.pl/maluje-i-czuje-sie-wyjatkowa

Artykuł Maluje i czuje się wyjątkowa pochodzi z serwisu myslenicka24.pl.

Ryszard Bryliński stracił wzrok w wyniku zapalenia opon mózgowych, którego doznał jako prawie roczne dziecko. Natomiast Bożena Gicala i Krzysztof Kiszka urodzili się nie widząc. Brak wzroku jest dla nich czymś naturalnym, podkreślają, że o wiele trudniej byłoby im, gdyby utracili go w późniejszym wieku.

Na co dzień w poruszaniu się pomagają im bliscy lub radzą sobie sami korzystając z białej laski czy mówiącego GPS. – Do poprzedniej siedziby warsztatów chodziłem sam, zapamiętałem drogę. Teraz, do nowej siedziby dojeżdżam specjalnym busem, który dowozi podopiecznych na miejsce, ale wewnątrz budynku przemieszczam się już samodzielnie. Potrafię też dojść ze swojego domu do rynku – mówi pan Ryszard. Pani Bożena i pan Krzysztof, podobnie jak ich kolega również dojeżdżają do ośrodka busem, a po budynku poruszają się sami.

Nasi rozmówcy przyznają, że mieszkańcy Myślenic dobrze ich traktują, są tolerancyjni. Służą pomocą, dobrym słowem. Mają jednak pewne problemy z poruszaniem się po mieście. – Przeszkadzają nam zaparkowane na chodnikach samochody. To utrudnia orientację w terenie – mówią.

Więcej: 

http://gazeta.myslenice.pl/jak-wyglada-swiat

Artykuł Jak wygląda świat? pochodzi z serwisu myslenicka24.pl.