Pierwsze pewne informacje pojawiają się w roku 1420 w ustawach synodu diecezji poznańskiej, który to synod stanowczo zakazuje wspomnianych praktyk. Mało tego za ich stosowanie nakłada na uczestników grzech ciężki. Owe praktyki, jak opisują biskupi , polegały na wzajemnym wymuszaniu od siebie jaj i innych podarunków i w razie ich nie otrzymania, polewania niedoszłego darczyńcy wodą. Zwyczaj ten nazywają dyngowaniem.

Oczywiście dzisiaj zwyczaj przetrwał, ale raczej w formie widowisk folklorystycznych i lokalnych atrakcji w różnych rejonach kraju.

Bywały jednak czasy, i to nie tak dawno, że przez Myślenice nie można było przejść „ na sucho” a na pewno było to niewykonalne dla pań a zwłaszcza młodych dziewczyn. Zorganizowane grupy polewały wodą, kogo popadło, bez względu na cokolwiek, oczywiście preferowane były panie, ale i panowie nie mogli się czuć bezpiecznie.

Gdy już ruch przedpołudniowy przemijał, grupy młodzieży z wiadrami, konewkami i sikawkami, zazwyczaj zrobionymi z butelek po płynach do naczyń i szamponach, brały udział prawdziwych bitwach na wodę, między sobą. Krzyki, śmiechy i inne odgłosy dochodziły z Rynku, osiedli i pobliskich ulic. Wodę pobierano zazwyczaj z Tereski lub licznych studzienek, które w tym czasie znajdowały się na ulicach miasta.

Dziś zwyczaj w miastach zaniknął już niemal całkowicie, jedni żałują, inni się cieszą.

Zmienia się świat, zmieniają się zwyczaje i celebrowanie świąt, pozostaje fakt, że bitwy wodne, były kiedyś częścią składową folkloru naszego miasta.

Artykuł Myślenicki Śmigus Dyngus pochodzi z serwisu myslenicka24.pl.